Είναι πολλές φορές μέρη και τόποι που ή θα αγαπήσεις ή θα σε απωθήσουν ή απλά θα είναι ουδέτερα.
Είναι όμως και τόποι που η ψυχή τα έχει περπατήσει κάπου, κάποτε, που νιώθει οικεία, που της ταιριάζουν.
Στη δική μου περίπτωση, οι τόποι που με έχουν καλέσει και έχουν αφήσει το στίγμα τους είναι πρώτα η Αίγυπτος, μετά η Σικελία και τρίτη ένα υπέροχο ταξίδι στα βάθη της Τουρκίας.
Μια μαγική εξερεύνηση, η επιθυμία όταν σχεδιάζω ένα ταξίδι: πώς θα πάει, πώς θα καταλήξει, τι εκπλήξεις και συναισθήματα θα νιώσω!!
Ένα από αυτά είναι και η Τουρκία, όταν αποφάσισα διστακτικά να το σχεδιάσω, σε μια χώρα διαφορετικής κουλτούρας, σε ήθη και έθιμα, και να κάνω ένα μικρό σόλο ταξίδι ξανά, ώστε να ανακαλύψω τις ομορφιές της στο σήμερα και στο χθες.
Έναν μοναδικό, ξεχασμένο ελληνικό πολιτισμό, τη δική μας κουλτούρα στα αρχαία ελληνικά παράλια.
Εδώ που οι πρόγονοί μας δημιούργησαν πολιτισμούς, θρησκείες και ολόκληρες πολιτείες, που σήμερα στέκουν αγέρωχες ακόμα, σε πείσμα του χρόνου, με όλη τη δύναμη και την ενέργειά τους και τη δόξα τους, να μαρτυρούν τους πολιτισμού που κάποτε ζήσανε εδώ.
Ακολουθώντας τα βήματά τους με σεβασμό και ευλάβεια.
Σε αυτό το ταξίδι, η έκπληξή μου ήταν απίστευτη.
Το να περπατάω σε δρόμους που κάποτε φιλόσοφοι περπάτησαν, κατακτητές προσπάθησαν να κατακτήσουν, εδώ που η φιλοσοφία, μετά τη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας και της Περγάμου, άνθησε, ιαματικές πηγές θεράπευσαν τραύματα και η Παναγία ευλόγησε με τα βήματά της, μεγαλώνοντας εδώ μέσα στα δάση της σημερινής Τουρκίας και αρχαίας Εφέσου του χθες και φυσικά η Ιεράπολη της Τουρκίας και το μοναδικό Παμούκαλε !!
Πόσο όμως εμείς οι άνθρωποι μπορούμε, άγνωστοι μεταξύ μας, μέσα σε μια μέρα να γίνουμε συνοδοιπόροι σε αυτές τις εμπειρίες, ανεξάρτητα από το χρώμα του δέρματός μας, το σχήμα του προσώπου μας, και να νιώσουμε τη μαγεία μιας μέρας γεμάτης εμπειρίες και θετικά συναισθήματα!!
Έχω περάσει αρκετές, ή μάλλον χιλιάδες ώρες, όταν σχεδιάζω ένα ταξίδι, μέσα σε τουριστικά λεωφορεία που οργανώνουν εκδρομές.
Και κάθε φορά το ίδιο συναίσθημα, η εμπειρία.
Το να μοιράζομαι, να βιώνω, να νιώθω και να μοιράζομαι ξανά τα συναισθήματά μου με ανθρώπους από κάθε γωνιά της γης.
Και όλοι μας να νιώθουμε την αδρεναλίνη μας, να νιώσουμε τη χαρά της εξερεύνησης και, στον γυρισμό, την κούραση και την ευχαρίστηση της ολοκλήρωσης μιας μέρας γεμάτης ευλογίες, που καταφέραμε να ολοκληρωθεί η κάθε είδους εξερεύνηση αυτής της εκδρομής!!
Σε αυτό το κεφάλαιο θα σε ταξιδέψω στα μαγικά εδάφη της αρχαίας Ελλαδας μεσα από αυτό το Ταξίδι μου στην Τουρκία μια ηλιόλουστη μέρα του Οκτώβρη με πρώτο σταθμό μας την Ιεράπολη Τουρκίας την Νεκρόπολη το μοναδικό πλουτώνιο σπήλαιο της , και φυσικά στο μοναδικό Παμούκαλε, που εκεί ένιωσα το φως να παγώνει μέσα στη λευκή πέτρα του και το νερό του να εξαγνίζει τον νου και το σώμα, αλλά και τη δύναμη της φύσης να φτιάχνει το ξεχωριστό, το διαφορετικό.
Σε αυτό το ταξίδι, η αφύπνισή μου ήταν μία και ένα το ερώτημά μου.
Βλέποντας από το δωμάτιό μου τον ορίζοντα, εκεί που το μάτι δεν σταματάει να χορταίνει την ομορφιά ενός ξημερώματος, εκεί που έχουμε ξεχάσει να ζούμε, να νιώθουμε πραγματικά τα συναισθήματά μας, το διαφορετικό, να επιτρέψουμε στον εαυτό μας, μέσα από το εσωτερικό μας ταξίδι, μέσα από αυτή την ανατολή, μέσα από μια εικόνα, μέσα από ένα κλικ του φακού, να αποτυπώσει τον καμβά ζωγραφικής που ο ουρανός βάφει με το πινέλο του σε χρώματα ροζ απαλό και γαλάζιο τη θάλασσα και τον ουρανό.
Εκεί που η σιωπή κρατά το δικό της μυστήριο και ο ουρανός απλώνει το πρωινό του πέπλο.
📌Εκεί που γεννιέται η στιγμή της επιθυμίας.📌
Εκεί που όλα είναι ακόμα δυνατά, που τίποτα δεν έχει ξεκινήσει, μα όλα μπορούν να συμβούν!!!
Εκεί που ακούς έναν γλάρο και τον ήχο της θάλασσας και νιώθεις αυτό το πρωινό του Οκτωβρίου να αγγίζει το δέρμα σου, την ψυχή σου.
Και μέσα από αυτή τη στιγμή που γεννιέται η επιθυμία σου, γεννιέται η σιωπηλή υπόσχεση ψυχής, έτοιμη να δεχτεί το φως της Νέας Μέρας.
Εκεί, ανάμεσα στη σιωπή και το πρώτο φως, θυμάσαι πως το θαύμα είναι απλώς ότι υπάρχεις και πως η ευτυχία και η επιθυμία δεν ζητούν μεγάλες πράξεις, αλλά μονάχα ένα φλιτζάνι καφέ και ένα λεπτό σιωπής.
Η στιγμή αυτή δεν είναι ανάπαυση.
Είναι η ιερή παύση, εκεί που η ψυχή ενώνεται με την καρδιά και αφήνει πίσω της ό,τι τη βαραίνει και τη θορυβεί.
Ταξίδι δεν είναι μόνο να πας κάπου.
Ταξίδι είναι να αφήσεις την ψυχή να ταξιδέψει, να νιώσεις την κουλτούρα, τον άνθρωπο, να δεις μέσα από αυτούς διαφορετικούς πολιτισμούς, να ενωθείς μαζί τους μοιράζοντας χαμόγελα μέσα από ένα τραπέζι και ένα απλό φαγητό.
Εκεί που γίνεσαι ένα μαζί τους, που δεν υπάρχει μίσος και κακία, και καμία θρησκεία δεν σε χωρίζει.
Εκεί που μαζί με έναν Κινέζο, έναν Ινδό, έναν Τούρκο και μια Φιλιππινέζα γίνεσαι πνευματικός αδερφός, μοιράζεσαι συναισθήματα αγάπης και εμπειρίες.
Εκεί που ένα πιάτο φαγητό σε ταξιδεύει στο αρχέγονο!!!
Εκεί που μέσα από μυρωδιές, μπαχαρικά και αρώματα γίνεται ένα δεύτερο ταξίδι.
Το ταξίδι των αισθήσεων, δείχνοντας τον δρόμο στην ψυχή σου να νιώσει πραγματικά ελεύθερη!!
🏛️📍ΙΕΡΑΠΟΛΗ — Η ΝΕΚΡΟΠΟΛΗ ΤΩΝ ΧΙΛΙΩΝ ΨΥΧΩΝ📌🏛️
Η Νεκρόπολη — Η πρώτη συνάντηση
Υπάρχουν στιγμές σε ένα ταξίδι που δεν τις έχεις σχεδιάσει.
Δεν γνωρίζεις τι θα αντικρίσεις, ούτε ποιο συναίσθημα θα γεννηθεί μέσα σου όταν φτάσεις στον προορισμό σου.
Και όμως, είναι αυτές οι στιγμές που πολλές φορές αφήνουν το βαθύτερο αποτύπωμα στην ψυχή σου.
Μία από αυτές ήταν η πρώτη μου συνάντηση με τη Νεκρόπολη της Ιεράπολης.
Στην καρδιά της σημερινής Τουρκίας, δίπλα στο κατάλευκο Παμούκαλε, βρίσκεται μια αρχαία πόλη που κάποτε έσφυζε από ζωή.
Η Ιεράπολη.
Μια πόλη που γνώρισε διαφορετικούς πολιτισμούς, σεισμούς, καταστροφές και αναγεννήσεις.
Και λίγο πιο πέρα από τα ερείπιά της απλώνεται ένας άλλος κόσμος.
Η Νεκρόπολη.
Ένας ολόκληρος τόπος αφιερωμένος στη μνήμη εκείνων που έζησαν, αγάπησαν, δημιούργησαν οικογένειες, ονειρεύτηκαν και κάποτε αποχαιρέτησαν τη ζωή.
Περπατώντας ανάμεσα στα αρχαία ταφικά μνημεία, παρατηρώ τις πέτρινες σαρκοφάγους, τους οικογενειακούς τάφους και τα οικοδομήματα που στέκουν ακόμη όρθια.
Άλλα διατηρούν τις μορφές τους.
Άλλα έχουν υποχωρήσει κάτω από το βάρος των αιώνων.
Και άλλα μοιάζουν να περιμένουν κάποιον να σταθεί μπροστά τους και να αναρωτηθεί ποια ιστορία κρύβουν.
Εδώ ο χρόνος αποκτά μια διαφορετική διάσταση.
Δεν βλέπεις απλώς τάφους.
Βλέπεις τα ίχνη μιας κοινωνίας.
Ανθρώπους που είχαν τις δικές τους συνήθειες, τις δικές τους πεποιθήσεις, τους δικούς τους φόβους και τις δικές τους ελπίδες.
Η Νεκρόπολη της Ιεράπολης δεν ήταν ένας μικρός τόπος ταφής.
Εκτεινόταν σε μεγάλη απόσταση έξω από την αρχαία πόλη και περιλάμβανε διαφορετικούς τύπους ταφικών μνημείων, από απλές σαρκοφάγους μέχρι επιβλητικούς οικογενειακούς τάφους και τύμβους.
Η ποικιλία τους μαρτυρεί διαφορετικές εποχές, κοινωνικές συνθήκες και αντιλήψεις για τον θάνατο.
Και εδώ γεννιέται μέσα μου ένα ερώτημα.
✍️Πόσο πραγματικά διαφέρουμε από εκείνους τους ανθρώπους;
✍️Εκείνοι έχτιζαν μνημεία για να διατηρήσουν τη μνήμη των αγαπημένων τους.
✍️Εμείς κρατάμε φωτογραφίες, αντικείμενα, γράμματα και αναμνήσεις.
Εκείνοι χάραζαν ονόματα στην πέτρα.
Εμείς προσπαθούμε να κρατήσουμε ζωντανές τις στιγμές μέσα από τις εικόνες και τις ιστορίες μας.
Ίσως τελικά η ανάγκη να μη χαθούμε από τη μνήμη των ανθρώπων που αγαπήσαμε να είναι μια από τις πιο διαχρονικές ανθρώπινες επιθυμίες.
Και όσο προχωρώ ανάμεσα στα μνημεία, σκέφτομαι την παράξενη αντίθεση αυτού του τόπου.
Λίγο πιο πέρα, τα θερμά νερά της Ιεράπολης προσέλκυαν ανθρώπους που αναζητούσαν ανακούφιση και θεραπεία.
Εδώ, στη Νεκρόπολη, άλλοι άνθρωποι είχαν αφήσει το τελευταίο τους αποτύπωμα.
Η ζωή και ο θάνατος.
Η θεραπεία και η απώλεια.
Η ελπίδα και η μνήμη.
Όλα συνυπάρχουν μέσα στο ίδιο τοπίο.
Και ίσως αυτό να είναι το πρώτο μεγάλο μήνυμα που μου προσφέρει η Ιεράπολη.
Ότι οι αρχαίοι πολιτισμοί δεν ήταν μόνο ναοί, αγάλματα και μεγαλοπρεπή οικοδομήματα.
Ήταν πάνω απ' όλα άνθρωποι.
Άνθρωποι που έζησαν με τις ίδιες βαθιές ανθρώπινες ανάγκες που εξακολουθούμε να έχουμε κι εμείς σήμερα.
Να αγαπήσουμε.
Να δημιουργήσουμε.
Να ανήκουμε κάπου.
Και να αφήσουμε πίσω μας κάτι που να θυμίζει ότι κάποτε περάσαμε από αυτόν τον κόσμο.
Στέκομαι για λίγο μπροστά σε έναν αρχαίο τάφο.
Δεν γνωρίζω το πρόσωπο που αναπαυόταν εκεί.
Δεν γνωρίζω την ιστορία του.
Όμως γνωρίζω πως κάποτε υπήρξε.
Και αυτή η σκέψη αρκεί για να μετατρέψει την περιήγησή μου από μια απλή επίσκεψη σε έναν αρχαιολογικό χώρο σε μια βαθύτερη συνάντηση με την ανθρώπινη ιστορία.
Γιατί κάθε ταξίδι μάς οδηγεί σε έναν τόπο.
Αλλά υπάρχουν και ταξίδια που μας φέρνουν αντιμέτωπους με τα ερωτήματα της ίδιας μας της ύπαρξης.
Και η Νεκρόπολη της Ιεράπολης ήταν για μένα μία από αυτές τις συναντήσεις.
✍️📸Sonia Dellatola Giannikopoulou📌
🎤🎧Ταξιδιώτες του Φωτός
www.taxidiotestoufotos.gr